دست برداشتن از بعضی چیزها خیلی سخت است ، مثل همین اسلامی که بعضی به خوردمان می دهند، همین که دینی که به ادعای کامل کردن اخلاق آمده است را در لعنت به فلان بن فلان خلاصه می کنند و در نهایت هم بر سر و سینه زنان طلب ذلت کردن برای کسی که اصلا شاید روحش هم به این نقشه های این طراحان توطئه آگاهی نداشته است. گاهی فکر میکنم اگر دین نتواند اخلاق ما را کمی بهتر کند، اگر نتواند روح ما را به انسانیت نزدیک کند، اگر به همان جلوه های رحمانی خود نزدیکمان نکند آن را آن گونه که باید نفهمیده ایم....

خسته شده ام ازاین همه هیاهو، گاهی دلم می خواهد سر بزنم به کوه و بیابان. اما وقتی که هرچه هست در خودت است به کجا می توان گریختن؟اصلا این قصه آسمان هرجا بروی همین رنگ است را احتمالا کسی ساخته که کوله باری سخت سنگین از ناگفته ها داشته است. آن هم که می گفت من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود انگار هم او بوده است . وقتی که تمام مایه تحمل خود را بر سر معاملتی گذاشته و مغبون اما امیدوار است، امیدوار شاید به قماری دیگر.... هرچند که می داند این قمارها هرگز او را برنده میدان مبارزه با غصه هایش نخواهد کرد...